ای نــاز تو تا نيــمــه ی پاييـــــز رسيــده!

ای سرخ لبـت با مــی لبــــريز رسيــده!

زلف تو هواخواه کدامين شب ابری ست

کاين گونه پريشان و غم انگيـز رسيــده؟

زيبـــاتر از آنــی که رهـــايت کنــــم،امــا

دير آمـــــــده ای، دوره ی پرهيز رسيـده

جــان و تــن مـن امـــت پيغمــبر دردنـــد

بــر مـن دم ويرانگر چنگيـــــــــز رسيــده

ای قونـــيه تا بلخ به غوغای تو مشغــول

بشتاب، که شمــس تو به تبريز رسيده

کم گـريه کـن،آتش زدن بـاغ گناه است

ای ســرخی چشم تــو به پاييز رسيده!

لبخند بزن،لب که به هم می زنی انگار

يک سوره ی زيبا به خطی ريز رسيــده

 

ناصر حامدی

  
نویسنده : سمن ; ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ آبان ،۱۳۸٥