شستند به مهتاب بلور بدنت را

 

دادند به گل های سحر عطر تنت را

 

بستیم پی عشق تو احرام که بستند

 

در پرده ای از شرم حریر بدنت را

 

آسودگی ام بسته آرامش زلفت

 

بر باد مده سلسله ی پر شکنت را

 

نا گفته زبان تو جوابی نگذارد

 

با بوسه مگر مهر بگیرم دهنت را

 

دل ها همه از پنجره ی دیده بر آیند

 

در کوچه چو بینند به ناز آمدنت را

 

هر بیت تو بر چشم نهادند چو ابرو

 

آنان که شنیدند صلای سخنت را

 

تا کور شود چشم حسودان ز شمیمش

 

مفرست به یعقوب سخن پیرهنت را

 

 

حسین آهی

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : سمن ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ آذر ،۱۳۸٤